اول این که آلبومی از بهنام صفوی همین روزها به بازارعرضه شده به نام "عشق من باش" که سه تا از ترانه هاش از منه.اگه شما هم شنیدین نظرتونو بهم بگین.

خبردوم اینکه روزیکشنبه ۱۰/۸/۸۸ جلسه ی نقد وبررسی کتاب سوم من "من هم ازشاعران دهه ی چهل هستم"در موسسه ی رنگ واژه برگزار میشه.اگه بیاین خوشحال میشم.نشانی:فلکه دوم صادقیه-مجتمع طلا-طبقه ۷-واحد ۲-رنگ واژه(به اهتمام آقای میم.آذرفر)

این هم یک شعر کوتاه:

این همه چرای بی پاسخ

چراگاهی کرده دنیارا

سیر از هرچه پرسش

                              ما ا ا ا

شاعرخوب روزگارما آقای دکترسیامک بهرام پرور

سراینده ی کتاب"عطرتندنارنج"

لطف کردند و مطلبی در وبلاگشان پیرامون کتاب سوم من نوشته اند .باسپاس از ایشان آن نوشته را در اینجا قرار می دهم:

من هم از شاعران دهه چهل هستم : دفتر سوم شعرهای «ساغر شفیعی» نکات برجسته کتابهای قبلی را دارد و در عین حال در حیطه فرم و زبان گامهایی نیز به پیش برداشته است . شعر شفیعی ساده و صمیمی ست . شعر سپیدی ست که همراهی ات می کند و همراهی اش می کنی . روایتی نرم و یکدست دارد . تصاویرش در شعر حل می شوند و نه آن چنان عجیب اند که غریب بنمایند و نه آن چنان دم دستی که به سمت ابتذال برود . حسی عمیق در دل واژگان نشسته است و همین حس شعر را به پیش می برد و شکل می دهد و خیلی چیزهای دیگر که در همه مجموعه های شاعر کمابیش دیده می شود و در این مجموعه هم با غلظت بیشتری قابل مشاهده است :
ماه که پایین می آید و
چهره به چهره ام می ماند
می ترسم
بخواهد مچم را بگیرد
ستاره هایی که دزدکی در جیبم گذاشته ام
تمام انگشتانم را بریده اند ...
اما از گامهای فراتر این کتاب ، یکی توجه ویژه تر به زبان است . این توجه به زبان هم در حیطه موسیقایی ست و هم در حیطه کار کشیدن دوگانه و چندگانه و ایجاد بعدهای افزون تر و هم در حیطه ایجاز:
...شب چتر می گشاید در چشمت
ستاره الک می کنم تا صبح
خاک پر از ستاره
جهان وارونه می شود ...
یا :
قبول
تو رد نشدی از نگاه من
وجمله ی این خیابان ها را
پشت سر من رج نزدی
و کنار همین جدول
ضرب نشد نگاه تو در من
ناگفته پیداست ارتباطات «قبول»با «رد نشدی» و «جدول» با «ضرب» که در لایه ای ورای لایه اصلی معنایی اثر شکل می گیرد و در حقیقت پیوندی زبانی ست . و یا توجه به موسیقی تکرار «واژ»ها در مثال اول و موسیقی کناری موجود .
البته در یکی دو شعر ، فضا بیشتر معطوف به زبان می شود و به نوعی بازی زبانی می رسد که شاید چندان دلچسب نباشد :
:... برای در آغوش کشیدن
برایت دست می کشم
دست می کشم روی بوم
تنت هنوز گرم است
پس دست می کشم از کشیدن
که بنشینم به تماشا
بی خبر دستم را می کشی
می نشانی کنار خودت
ببین چه می کشم از دست شیطنت هایت ...
و این «کشاکش» زبانی به گمان من به شعر نمی رسد و تنها شاید برای نخستین خوانش جذابیتی داشته باشد و در ادامه فقدان شاعرانگی رخ نشان خواهد داد . چنان که گفتم از این دست، در کار شاعر تک و توکی بیش نیست .
از نکات دیگر توجه شاعر به ایجاد فرم با بهره گیری از یک زنجیره واژگانی مرتبط است ؛ چیزی که فراتر از صنعت مراعات نظیر در شعر کلاسیک باشد :
پشت شانه هات سنگر می گیرم
تا از آتش چشمانت در امان بمانم
دو نارنجک مخفی کرده ام در پیراهنم
کافی ست دکمه ای را لمس کنی
تا پرتت کند به بستر رودخانه ای
که تو را موجی می کند

من هم از شاعران دهه چهل هستم - ساغر شفیعی - انتشارات آیینه جنوب - چاپ اول 1388 - 107 صفحه - 2100 تومان

شهر در امن و امان است

راه ها خلوت

بام ها آرام

اینجا تهران است

صدای آزرده ی من

باز

مهمان ناخوانده ام ـ آوازـ

ناخوانده

             رفته است

سيل بيايد

طوفان بشود

چشمهايم راببندم و از تو

تيرببارد

بمب بيفتد

گوشهايم رابگيرم و فقط از تو

دلم مي خواهد

كنار گل و پروانه

روزنامه ها را بگيرم روي شعله ي شمع

بسوزانم خبر جنگ ها را

خبر كودتاهارا

سقوط هواپيماهارا

دربي خبري محض

برايت غزلي بسازم

با قافيه ي گل و بلبل

گازهای اشک آور !

این بغض در گلویمان

گیر کرده بود

یاد آن یاردبستانی به خیر

خنده های شوخ پنهانی به خیر

دامن کوتاه آبی رنگمان

راه رفتن های تنگاتنگمان

دفترصدبرگ صدها آرزو

دستخط کودکی هامان براو

یادگاری های بردیوارمان

گفتگوهای قناری وارمان

نیمکت جز شاهد شادی نبود

هیچ بندی پای آزادی نبود

زنگ تفریح ودویدن هایمان

هردوچون سیبی رسیدن هایمان

لحظه های اضطراب امتحان

انتظارمعجزه از آسمان

آخراماخنده هامان دیدنی

بیست طعمی داشت مثل بستنی

دوستیمان ساده  بی آرایه بود

روشنی باقلبمان همسایه بود

یادایام خوش مستی به خیر

یاد آن یاربغل دستی به خیر

خبری درز نکند از در

گفتم آرام بگیرم

در چاردیوار محکم خانه

پشت پنجره ای چشم و گوش بسته

که جز گل و مرغ

نقش دیگری بر پرده ی نمایشش نیست

جیرجیر در اما

موش می دواند در اعتقادات خانه ی من

در دهن لق

که یاوه های باد را

با آب وتاب تکرار می کند

برگرد باد هرجایی

به همان جهنم دره ای که آمده ای

می خواهم با پنجره ی خودم تنها باشم

پنجره ی دلسوز

پرده پوش خبرهای ناگوار

خبرنگارخوش بین خودم

که زخم های ناسور را

سانسور می کند

وهرروز

           نامه های فدایت شوم مرا

                                                  به دست آسمان می رساند

دهنت را ببند و راحتم بگذار

که از پنجره ی بی خبرم

آفتاب بگیرم

-------------------------------------------------------------

شعری که خواندید از مجموعه ی جدیدم است که قرار است در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران عرضه شود.

نام مجموعه: من هم از شاعران دهه ی چهل هستم

ناشر:آینه جنوب

همچنین مجموعه شعردیگرم "حالا نام دیگری دارم" توسط همین ناشر به چاپ دوم رسیده است

امیدوارم در نمایشگاه ببینمتان

 (راهرو۲۹-غرفه ی۳۴ -انتشارات داستانسراـ آینه جنوب)

کفش ها را به جای راه

می توانم هفت سین را هم به جای بهار بگذارم

اما جای خالی تورا

فقط باران پر می کند

بارانی یکریز

که خیال خوابش نیست

لرزشی مخفی

که از چشم هرچه بپوشم

                                   پوشیده نمی ماند

این منم

استکانی تلخ-سرد-سنگین

                                        و بی تسکین

لبخند

برچسب بی رمقی

که برلبم نمی ماند

به دلت نمی چسبد

آن مرداب آرام

که مدال ماه برسینه اش می لرزید

کارت پستال زیبایی بود

که برایت فرستاده بودم

خودم

پنهان بودم در عمق سیاه همان مرداب

وچقدر دلم می خواست

آن پایین مرواریدی پیدا شود

که دست خالی نباشم

روزی که مثل امروز

                           پیدایم می کنی

امروز

پیکری که بالا آمده

با تشنجی یکریز

ودستی شرمسار

خود خود منم

نترس عزیزم

آن قرص معجزه گر را

بایک لیوان آب بیاور

وبوسه ای برای بدرود

تا دوباره فرو روم در خواب

وتو باز

غرق مهتاب که پارو می زنی

خیال کنی از خوابی تلخ

بیدار شده ای

که مادربزرگ

هرجایی نمی رود

غافل از این که

هرشب دور از چشم او

به خواب هفت پادشاه می رفت