فضای شعرم را پر کند

می خواستم هر واژه مثل کاج قد بکشد

دفترم جنگلی شود

خرگوش ها بین انبوه کلماتم جست وخیز کنند

و در سکوت میان دو مصراع

ناگهان غزالی مکث کند

دوباره بدود

می خواستم هر جمله شاخه ای شود

هر پرنده خوشه ی استعاره ای به منقار

نه اینکه آبگیر های شعرم

چاله چوله های خیابان باشد

می خواستم قورباغه ها آواز سبز ومرطوبشان را

کنار مرداب های ماه پیشانی من بخوانند

هیچ نمی خواستم پنجره های شعرم

به شهر باز شوند

از تمام ماندنی ها  در اتاقم مانده باقی

بوی خوب دست هایت  دست در دست اقاقی

در سرم ته مانده ی شب  استکانم نیم خورده

از تو صدها خانه دورم  با غم تو هم اتاقی

کوچه و همسایه و من  هرسه مان بیگانه با هم

یک سلام خشک و خالی  یک نگاه اتفاقی

شعرهایی کهنه دارم  طعم تلخ می در آنها

مثل تصویری قدیمی:ساغری در دست ساقی

پابه پای روزگارم پیش تر هرگز نرفتم

من فرو رفتم دراین هر لحظه های باتلاقی

باز می گردی تو یا نه؟ عطر سرخ تند وحشی

وه چه دیدن دارد این "من" با  " تو" هنگام تلاقی

دومین کتاب شعر من بانام "حالا نام دیگری دارم" که نمونه هایی از آن را در همین جا دیدید

از طریق پخش ققنوس(۶۶۶۴۰۰۹۹-۶۶۴۰۸۶۴۰) در کتاب فروشی های زیر موجود است:

نشر نی (آدرس:زیر پل کریم خان)

نشر چشمه(زیر پل کریم خان)

دارینوش(آدرس:قلهک)

مهناز(آدرس:یوسف آباد)

الفبا/افکار (آدرس:ولی عصر)

خانه کتاب شهرآرا (آدرس:شهرآرا-جنب گذرنامه)

خوشحال می شوم نظرتان را در مورد این کتاب بدانم.

باد روسری از سرم باز کرده بود

وقتی سینه خیز خودم را

به خاکریز چشم های تو می کشاندم

و پا برهنه نبودم

اگر بیابان لنگه کفشم را غنیمت نمی گرفت

جنگی در میان نبود

من پرچمی سفید بودم

که با نفس های تو می لرزید

باد شیپور جنگی اش را رها کرد و نی لبکی برداشت

وقتی سرباز پا برهنه دردست های تو

به آرامش گهواره می رسید

                                         (از کتاب "حالا نام دیگری دارم")

کلمات را رم داد

صفحه شد سپید سپید

تا رد تو تنها

بر این سرزمین قطبی بماند

کجا خرج کرده بودی ؟

که حالا

یکی هم نداری به باد رشوه بدهی

                                                 بهارت را برایت پس بیاورد .                                               

                                                                           ( از کتاب "حالا نام دیگری دارم" )

با نگاه تو پر می شوم

اما

میان گپ زدن عاشقانه ی چشم هامان

کمی پلک هایت را بر هم بگذار

مبادا سر بروم

                                          ( از کتاب "وقتی باران پیانو می زند")