تبليغاتX
شعر ساغر شفیعی
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

به تو که فکر می کنم

برف ها آب می شوند

و نهال برهنه ی توی قاب

ناگهان شکوفه می دهد

 

دست دور گردنم می اندازد نسیم

ملایم مثل تو

و عطر شالیزار

از شال سبزم بلند می شود

 

مرا می بوسی و

گیلاسی روی لبانم

نطفه می بندد

 

                            

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم آبان 1384ساعت 0:4  توسط ساغر شفیعی   | 

 

--------------------------------------------------------------------------------

تابید مثل برق که خاکسترم کند

با خاطرات سوخته هم بسترم کند

یک عمر در کویر سکوتش مرا نشاند

هرگز نشد به نم نم شعری ترم کند

هرگز نشد به خویش ببالد غرور من

شور و سرور عشق شکوفاترم کند

حالا به دست داس چرا می سپاردم؟

ای کاش با دو دست خودش پرپرم کند

با او بگو که تشنه نیاید به خواب من

خالی ترم از آن که شبی ساغرم کند

من مثل روز روشنم اما چه فایده

کو چشم های باز که تا باورم کند

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم آبان 1384ساعت 19:49  توسط ساغر شفیعی   |