استکان کوچکی چای سنگین

زیر سیگاری پر

خودکار بیک

کاغذی پر از گدازه ی شعر

میزی پر از کتاب و کاغذ و پوشه

و تو

با موج نقره ای مویت

رنگ مهربان چشمت

و صدا... صدا

تنها صدا

            ی

                  گرفته

گرفته شد از تو

و مرگ به هیات اسبی سیاه

با یال شعله ور

به سوی سرزمین ناشناخته برد تو را

و چه تند

که تنت جا ماند

سرد و کفن پیچ

در محوطه ی تالار وحدت

که هرچه گریه کردم

سری تکان ندادی

کجا؟

کجامی روی برشانه های عزا

کجا می روی بر موج های صدا

سنج و

         طبل و      

                  شیون

و من به جستجوی تو چشم می دوانم

جای نرگسی که دستم نیست

"هیچ چیز قدر یک دسته نرگس شادم نمی کند "

/توگفته بودی/

نرگس زاری می رویانم دربستر شعر

که هر صبح

به سوی تو چشم بگردانند

نرگس زاری می رویانم

سرگردان

در بستر شعر  ...   

                       (آذر ۱۳۸۴ مشایعت منوچهر آتشی/تالار وحدت)